Dava

Kainatın en büyük davasına

Aradığı hükmü koydum ben,

Adem’den gelen tek sorusuna

Aradığı cevabı buldum ben.

 

Mahkum ben, yargıç sen;

Suçumu sorduğum zaman,

Tokmağı vuran sen

Ah…Bu duruşma pek yaman.

 

Aşk nedir? diye sorulursa,

Mecnun emsal teşkil eder

Başım öne düşer ama

Bu sevda bu davaya değer.



Kategoriler:Şiir

1 reply

  1. Alevler içinde Yok olandan cürüm sual olunmaması lazım gelir lakin maşuğun tokmağı öyle kuvvetli bir hükümranlık oluşturur, öyle harlandırır ki ateşi, aşık suç ve acıdan sakınamayacak kadar yanar. Yandıkça tutulur vazgeçemez sevdadan. Evet başı öne eğik mahzundur ve hatta mahkumdur belki lakin, sevda esaretin yangınınıyla bile önüne geçilemeyecek bir lütuftur. Allah hayırlısıyla hepimize böylesi bir müebbet nasip etsin. Meseleyi derinden yakalamış ve şiirselliği kelimelerin liyakati esasına göre, isabetli kullanmışsınız. Kalite ve hissiyat her satırdan belli oluyor, her mahkumun sanki kendi içinden çıkardığı kelimeleri dökmüşsünüz.

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: