Kuş Yalnızlığı

alone
Merhamet edip güldüğün zamanlarda yaşadım çocukluğumun en güzel çağlarını.
Ardından uzun uzun bakıp söyleyemediklerimle kalakaldım hep.
Bir kuş yalnızlığına büründüm o zamanlarda.
Yüreğim çıkıpta yerinden, yüreğine konmaya çalışıp düşerdi hep.
Ellerine dokunan bir gül yaprağını tutup, göğsümde kuruttum.
Kuru bir yaprak ne kadar yeşertirse insanın içini, onca yeşerdim.
Ay’a tutuldum, güneşi görmedi yüzüm.
Ve görmedi gözüm, yüzünden başka yüzü.
Razı olsa gönlün gönlüme bir bayram sabahı.
O sabaha bir çocuk gibi uyansam, giyinse kalbim bayramlıklarını.
Ve kucaklasa alemi, öpse göğü.
Varlığına şükrettiğim her sabah,
Bir güle selam verdim.
Bir karanfille arkadaş oldum.
Bir kuşa merhaba dedim.
Eskimiş ve unutulmuş bir şiiri yoldaş eyledim kendime.
Adın geçmiyordu ama şöyle diyordu şair ;
“Bir nefeslik can kalsaydı sana üflerdim canımdan.”
Sen bildim, sevdim.


Kategoriler:Şiir

Etiketler:, , ,

7 replies

  1. Şiirde şair sözünden alıntı yapılması güzel olmuş

    Beğen

  2. “”Aya tutuldum güneşi görmedi yüzüm”” hoş bir şiir

    Beğen

  3. Yılmaz Erdoğan şiirlerine mi benziyor ne

    Beğen

  4. Aşığın yüreğindeki ateş satırlarından okunur vesselam…
    “Ellerine dokunan bir gül yaprağını tutup, göğsümde kuruttum.” üstat bu ateşi nasıl da güzel belirtmiş. O ateşle yarin eline dokunan gülü nasıl da kurutmuş.

    Beğen

  5. Hakkaten dokunaklı bi eser olmuş ama bazı yerleri tam anlayamadım

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: