Bir Sevda Güzellemesi

galataBiraz
Bela biraz da sevda götürür insanı yola,
Feşmekan hülyalarla örülmüş kapısından geçilmezdi ya gönül yarasının,
Tam da o yaraya vurgundum ben.
Dinle şimdi, insan severken dahi haddini bilmeli
Yok öyle ismini bile telaffuz edemeyecek kadar aciz sevmeler!
-Orda dur bakalım, ne büyük laf ettin!
Öyle ya, karışmayadur mevzu bahis sevda ise işime.
-Ne sevdaymış arkadaş! Ağız tadı bırakmadı karagözlerinde.
Deme öyle, sevda değil midir akla kepenk kapattıran?
Bir seveceksin ki öyle abuk sabuk…
-Eyvallah, başlama vaaza gene de mamafih izah ver geç.
Olur mu ya o dediğin hiç?
Sevdanın izahı olaydı nasıl bükecektin toprağın bileğini?
İnsan sevdi mi bir kere toprakla sözleşir
Döner durur rüzgarla sözleşir,
Aklına eserse gider dağlarla sözleşir.
Sevdi mi ki bir insan tam ortasından sever.
Bir sevdi mi ki ah şu insan….
Martı olur,
Simit olur,
Gök olur.
-Desene, canına okumaz da şu sevda;
Selasını okur sanki.
Öyle.


Kategoriler:Şiir

Etiketler:, ,

2 replies

  1. “İnsan sevdi mi bir kere toprakla sözleşir, döner durur rüzgarla sözleşir” yüreğime dokundun. Sahi ya, bir sevdi mi ki insan martı olur, simit olur, gök olur! Kalemine kuvvet ve bereket. Hem sıcacık hem sarsıcı, keskin bir üslup.

    Beğen

  2. Yüreğinize sağlık

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: