Sır Verdim

sır verdim, beyza nur arı

bir zamanın sızısıydım ben
haziran ayında.
yol kenarları düşüyordu
bütün bakmadığım o fallarda
kim bana baktıysa ben kime baktıysam.
zaman ve sızısı
alev ve kurusu vardı
telvenin o kara tortusunda.

kim yemliyordu ideolojileri
ben niçin kusuyordum hem
belli belirsiz utanmadan
kendi manevralarımda bulduğum
o saklı ızdıraplarla.
ve usanmadan tanımlamalar yapıyorduk
işte insan işte anlam işte ölüm
sizde bir şeyler eksik.

sır verdim kimseler tutamadı
bir yıldızdan dahi haberdar olamadı.
gökyüzünde aramadı kimse bir sırrı
sizlere bir bebek dili yumuşaklığıyla dokundum üstelik
anne sütü gibi mübarek bir beldeye inmişim gibi
ışıklar hiç göz kamaştırmadı.

daha çok duygu vardı bu yaşamda
öğrenmeliydim hepsini.
ben ağlamayı ben gülmeyi ,
bir gezegene kimsesiz atılmış gibi ben yalnızlığı,
kimsenin girmediği ben sokak arasını,
hiç içmediğim şarabın ben sarhoşluğunu,
buldukça tuttum
tuttukça çoğalttım.

ey insanlar dedim duyulmayan sesimle
-sesim kendime ne kadar da küstah-
burada ben varım bir renk gibi gördünüz beni
izlediniz güzel dediniz bir tuvale bakar gibi
ben sizde bir parmak izi
ben sizde bir tarih bulamadım.

olmayan ne varsa bir umutla
bir çay kaşığı şekerle tatlandırdım.
acı kalan yanlarına
giyotin gibi bastırdım
açık kalan yaralara.

ben bir gece yarısı
taştım da kabımdan
tenhalarda bağırmak istedim
aşk iniltisi bulmak istedim
aşk aşk aşk!

 

Fotoğraf: Beyza Nur Arı



Kategoriler:Şiir

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: