Annemin Çiçekleri

annemin çiçekleri
Küçüktüm.
Evimizin bir köşesi çiçek bahçesi gibiydi.
(Fesleğenlerin kokusu sanki hâlâ avucumun içinde.)
Annemin çiçekleriydi onlar, özeldi ve annemle aralarında anlamlandıramadığım bir bağ vardı.
Her sabah kuruyan yaprakları toplar,
topraklarını eşeler,
sular, “yerini beğenmedi bu, bak solmuş.” der başka yere alır ,
çocukları gibi onlarla ilgilenirdi.
Beni en çok şaşırtan onlarla konuşması olurdu.
Öyle güzel, öyle içten konuşurdu ki çiçekleri kıskanırdım.
O sohbetten sonra bu kıskanılası varlıklar sanki yeniden filiz verir,tomurcuklar açar,kök salardı.
İşte şimdi ben seninle annemin çiçekleriyle konuştuğu gibi konuşuyorum.
Daha nasıl anlatayım.


Kategoriler:Şiir

Etiketler:

3 replies

  1. Yüregine saglik suat bey.

    Beğen

  2. Bu kadar anlamlı ve güzel şiiri bizimle paylaştığın için sana sonsuz teşekkürler ediyorum..

    Beğen

  3. yüreğine sağlık amca ✌

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: